|
10-05-2005 - dat gaat naar den bosch toe
Het is maandagmorgen, zo even over achten. Na een verschrikkelijk maandagochtend ritueel met dit keer zes verschrikkelijke dreunen op de bovenkant van mijn wekker, die eerdaags door deze vorm van mishandeling de geest wel zal geven, kwam één van mijn geliefde collega’s mijn nederige kantoortje binnen gelopen met een enorme grijns op zijn smoelwerk. “Zo William, jij hebt vast wel weer genoten het afgelopen weekend of niet?� Ik vertelde hem dat ik een verschrikkelijk lekker weekend had gehad; vier dagen lang had ik tenslotte niet naar zijn kop hoeven kijken. “Jaja, vast wel…gaat die club van je nog wat winnen dit jaar??? WIJ HEBBEN GISTEREN UITGEBREID ONS KAMPIOENSCHAP GEVIERD IN DE STAD!!!�, kreeg ik als antwoord terug. Het was het begin van “een maandagmorgen�; een lekkere binnenkomer…..
“Ja, het was groot feest gisteren in Eindhoven, hele stadhuisplein stond vol met mensen…is toch wel wat anders dan een kampioenschap in Rotterdam, want daar moeten gelijk een paar honderd M.E.’ers opgetrommeld worden, terwijl in Eindhoven alleen een paar politiemensen op de been zijn, en die hebben dan allemaal een vrolijke PSV pet op….�, vertelde collega lief verder. “Jajajaja, joh… die politiegasten waren waarschijnlijk zo lazerus dat ze dachten dat het nog carnaval was, daarom hadden ze een mutsie op, en wat kan mij het trouwens schelen dat dat “PISVEE� kampioen is geworden, dat waren ze al een paar weken. Trouwens nog genoten van de wedstrijd van afgelopen woensdag???? Die wedstrijd tegen Milaan???� was mijn felle reactie op de begin van de vroege maandagmorgen. Tja, komop zeg…je moet bij een William ’s morgens niet aankomen met kampioensfeestverhalen van de concurrent, zeker niet als ik net probeer bij te komen van mijn bakkie automatendrap, die nogal zwaar op de maag valt, en al helemaal niet op maandag morgen….Blijkbaar hielp mijn reactie; het verhaal over het kampioenschap was gelijk over.
“William, ik heb een leuk ritje voor je…zes doosjes folders voor Den Bosch, lijkt het je niet wat?� hoorde ik mijn werkgever zeggen na de voetbaldiscussie nogal hardhandig te hebben afgesloten. En vanzelfsprekend leek mij dat wel wat. Het zou mijn maandag wat “fleur� geven zeg maar….De rit ging naar een club van “afvallers�, niet dat mij dat wat kon schelen, want al was het ritje naar een huis vol met demente bejaarden gegaan, of voor mijn part naar één of andere enge instelling met “raere� personen; het ging er om dat ik effe lekker de hort op mocht. Zingend liep ik door de expeditie op weg naar de doosjes met brochures. “DAT GAAT NAAR DEN BOSCH TOE, ZOETE LIEVE WILLIAM�. Nog geen vijf minuten later zat ik met mijn billetjes in de vette directieauto, radio zoals altijd op “Veronica�, omdat juist dat de enige zender is waar ze van die lekkere ouwe lullenmuziek draaien, waar ik zo bezeten van ben
Terwijl ik met een gangetje van 100 kilometer per uur over de A2 heen sukkelde, viel mijn oog ineens op een klein doosje wat naast mij op de passagierstoel lag. En ik herkende dat doosje. Het was een doosje waar altijd van die frisse Wilhelmina pepermuntjes inzaten, en waar ik regelmatig wat uitgejat had. “Goh�, dacht ik, “dat is toch wel effe de manier om die vreselijke smaak van die ochtendpleur uit onze automatendrapmachine, die ik nog in mijn bescheiden muiltje had zitten, ongedaan te maken�. Heel voorzichtig en onder het rijden pullikte ik het doosie open, en zag tot mijn grote schrik……. Pepermuntjes allemaal op!!!! “Wel gofferde…�, dacht ik nog. Denk je jezelf effe te verwennen met zo’n overheerlijk pepermuntje, is het doosie leeg. Een tegenvaller…. Maar ja…het is tenslotte maandag. Realiserende dat ik nog wel effe met de smaak van onze ochtenddrap zou blijven zitten, vervolgde ik mijn tocht… richting de stad van Sint Jan.
Een makkelijke route dacht ik. Ja, William was goed voorbereid. Via een welbekende internetsite had ik een prachtige route uitgedraaid, en geloof me of niet; de route was zo simpel als wat…het kon haast niet missen. “Na 3700 meter bij de rotonde linksaf, daarna na 500 meter rechts�, stond er als één van de laatste aanwijzingen op mijn uitgeprinte A4tje. Maar eenmaal aangekomen bij die regel kon ik rijden wat ik wilde; een rotonde kwam ik nergens tegen. Vanzelfsprekend kwam ik er dus net te laat achter dat ik links af moest slaan. “Geen paniek�, dacht ik nog….�ik ga gewoon de eerste de beste mogelijkheid links of rechts, draai om, en ga weer terug�. Op dat moment realiseerde ik mij niet dat achter die rotonde de weg verder ging met een doorgetrokken streep en een doolhof aan één richtingswegen, die mij uiteindelijk midden in de stad deden belanden. En dat terwijl er toch sprake zou moeten zijn van een zogenaamde “rondweg�. Nergens mocht of kon ik keren, dus hield ik me netjes aan de regels. Want stel je voor dat ik een politie agent uit Eindhoven was tegen gekomen zeg….zo’n eentje die een kater en hoofdpijn had, omdat ie de dag ervoor teveel had gezopen tijdens een kampioensfeestje…Had ik mooi het risico gelopen om een bekeuring te ontvangen, en dat is niet jofel…. En helemaal niet met de auto van de directie. Scheldend en foeterend met mijn hoofd door het stuur probeerde ik de weg terug te vinden, en na een half uur verdwaald te zijn, lukte het…. Ach, een tegenvallertje… maar het was tenslotte maandag nietwaar?
Ik was voor de laatste keer afgeslagen toen ik het straatje inreed waar ik wezen moest, en al rondom me heen kijkend zag ik daar de bui alweer hangen. Hoge gebouwen, geen parkeermogelijkheid en geen laad/los vakken. Nummerbordjes waren overigens ook een luxe daar; er was werkelijk nergens een bordje te bekennen. Toch lukte het mij uiteindelijk om het adres van die afvallersclub te vinden. Het hoogste gebouw, zesde etage en een parkeerplaats om de hoek. “Gofferdegoffer�, foeterde ik maar weer eens voor de verandering, terwijl ik beneden aanbelde.
“Goedemorgen, met William….ik heb hier zes doosjes voor U…kan U mij vertellen waar ik deze kan l…….� Tja, ik kreeg niet eens de kans op mijn zin af te maken. “Brengt U ze maar even boven meneer�, hoorde ik door de intercom, die vervolgens abrupt werd afgebroken, alsof er een telefoonhoorn op de haak gekwakt werd op een manier waarvan je zou denken dat ik als één of andere commerciele telefoonverkoopjup al hijgend, steunend en kreunend één of andere kutkrant aan de man moest proberen te brengen. Tja… even die dozen bij de deur dumpen zat er dus niet in, en ik begreep dus ook al dat ik het allemaal alleen zou moeten doen. De volgende bui die ik al zag hangen, diende zich aan. Want net toen ik de helft van de doosjes in het portaal had geflikkerd, werd de lucht boven mij gitzwart, en kletterden dikke hagelstenen naar beneden.
Als een verzopen kat, kwam ik bij de balie aan waar ik mijn hagje kon dumpen. “goh meneer…zo slecht weer buiten??? “ , vroeg de receptioniste aan me. “NEE, IK KOM NET ONDER MIJN VRESELIJKE MAANDAGMORGEN DOUCHE VANDAAN…TJEESES MINA!!!� Ja, echt…geloof me of niet, maar na vandaag weet ik het zeker; brabanders zijn dan wel vriendelijk, maar sommigen zijn nog dommer dan het paard van Christus. 
Na een krabbel, die door de juffrouw achter de op mijn afleverbonnetje was gezet, wat overigens ook veel moeite koste, omdat ze um weer gepeerd was, vertrok ik weer richting Utrecht, daar waar de lucht weer helder begon te worden, en zowaar het zonnetje begon te schijnen. Zichtbaar fleurde ik weer wat op, en droogde ik vooral ook wat op. Aangekomen op een parkeerplek op vijf minuten loopafstand van de boekbinderij, omdat de rest van de parkeerplekken overvol waren, sloeg het noodlot alweer toe. De volgende vreselijke pisbui op mijn dak….
Wil je weten wat mijn eerste gedachte was toen ik wederom als een verzopen William de boekbinderij binnenstapte?????
VOLGENS MIJ IS HET MAANDAG VANDAAG!!!!!
Fijne dag nog….
Log en maandagse
ADIOSSSSSSSSSSSS ;)
Gepost door: william op 10-05-2005 om 11:43
|
|
10-05-2005 - Veranderingen
Tja, jullie zullen wel begrijpen dat het inrichten van een nieuwe weblog naar eigen ideeën wat tijd en moeite kost....
dus heb effe geduld ;)
Log en veranderse.....
ADIOSSSSSSSSSS ;)
Gepost door: william op 10-05-2005 om 08:27
|
|
|
